Het moet zo ongeveer vijfentwintig jaar geleden zijn dat ik het laatst werd eten gegeven. Eten geven in de zin van: iemand die met jouw vork jouw eten van jouw bord in jouw mond schept. Donderdagavond kreeg ik zo een half bord pasta met pompoen binnengespeeld, onder begeleiding van verschillende opgewekte kreetjes: “flink zo!” “nog een beetje” “bijna op” “bordje is op” “bravo”.
Zita is dik twee jaar en deed me harder lachen dan wie ook de afgelopen maanden.
30 november 2009.
20u00.
AB, Brussel.
Tegan & Sara.
Staat al een hele tijd in mijn agenda geschreven. In het groot, met rode inkt. Ik leerde hun muziek een jaar geleden kennen, toen hun single “back into your head” op regelmatige tijdstippen op stubru werd gedraaid. Ik ging ze ‘youtuben’, en ze waren hip, knap, en best grappig. Ik ging hen ‘googelen’ en ze bleken een tweeling, lesbisch, canadees, en vol getatoeërd.
Ik ontdekte ook dat ze zo net nog in het land waren geweest en een concert gaven in mijn stad. Balen. Ik ging naar hun muziek luisteren, ook de platen die ze tien jaar geleden maakten. Ik las hun blog terwijl ze in de studio zaten om hun nieuwe plaat op te nemen. En op de dag dat de ticket verkoop begon voor hun concert kocht ik twee kaarten. Ik kan niet wachten tot hun nieuwe cd volgende week uitkomt.
Ik hoop ook dat 30 november heel snel weer voorbij is, want toen ik deze ochtend de planning van het volgende project inkeek, zag ik dat ik op 30 november moet werken. Van half vier ’s middags tot half twee ’s nachts.
Ik hou van mijn job, en vooral ook van de afwisseling die er bij komt kijken. Maar op zo’n moment wil ik gewoon even een ‘nine-to-five’ hebben, en niet mijn concerttickets voor Tegan & Sara moeten gaan doorverkopen.
Als mijn huisarts, een nogal no-nonsense dame, me aan de telefoon zegt dat de resultaten van de RX die ik van m’n onderrug liet maken niet echt over de telefoon te bespreken zijn, dat ik beter snel eens langskom, om dan te beginnen mompelen over heupen en degeneratief, dan slaat er toch een lichte paniek bij me toe.
Met een beetje geluk in een filmzaal bij u in de buurt sinds 9 september te zien: het project van vorige zomer, daar op den blèt waar het zo mooi was en waar ik zo’n fantastische mensen heb ontmoet. Kijk alvast eens naar de trailer, en bezoek dan ook eens de site
Het was alsof ik terug kwam van een lange vakantie. Ik liep rond in mijn stad, maar ze was plots helemaal anders. In mijn oude straat in het centrum, waar jarenlang gevels verborgen waren achter stellingen en hekken, keek ik plots binnen in nieuwe handelszaken. Een pattiserie, een koffie huis, een winkel. Het pleintje waar ik vroeger veel tijd doorbracht op het terras was plots verkeersvrij.
Bevreemdend.
De afgelopen maanden werkte ik me tepletter, bracht ik meer uren door op de set in Gent dan ik mijn eigen appartement. Toen we begonnen te draaien was het nog lente, en wanneer ik na het wrapfeestje naar huis reed waaide de wind bruingele bladeren tegen mijn ruit.
Ik heb een seizoen overgeslagen, of zo voelt het althans.
We hebben nog drie draaidagen te gaan, maar vanaf maandag op uw scherm te bewonderen, het project waar ik nu al een dikke vijf maand mee bezig ben: Code 37
Elke maandag, VTM, 21u50
Ik was achttien en bracht mijn zomer door in Montreal, Canada. Zes weken in een gastgezin, in de voormiddag franse les en in de namiddag een of andere activiteit met het groepje van acht buitenlanders onder begeleiding van Marie-Andrée, vrijwilligster bij de organisatie.
Het was op 1 juli dat ik daar toekwam, en van de autorit van de luchthaven naar de wijk waar ik de volgende zes weken zou doorbrengen herinner ik me vooral honderden camionettes en pick-up trucks, tot de limiet geladen. Ze reden door de straten, stonden aan de kant van de weg, werden in- en uitgeladen, en werden vooral omringd door veelal jonge mensen met een glas wijn in de hand.
Er werd me uitgelegd dat op 1 july de meeste huurcontracten afliepen en dat dan zowat de halve stad verhuisde. In de voormiddag uittrekken en in de namiddag intrekken.
Gisteren had ik mijn eigen Moving Day. Om acht uur stonden de mannen van de verhuisfirma aan de deur. Om half negen zat ik koffie te drinken en een croissant te eten op het terrasje aan de overkant van de straat, met zicht op de verhuislift waarmee dozen en meubels naar beneden werden gehaald en in een camion geladen. Om kwart na elf betaalde ik cash en was ik verhuisd. Een living vol met dozen en alle meubels proper terug in elkaar gevezen door de mannen van de firma.
De eerste draaidag van een nieuw ‘blok’ betekent, onder andere, een lading nieuwe stagiairs. Een hoop nieuwe gezichten, waarvan de ploeg zijn best doet die eerste week om hun naam te leren (en te onthouden). In mijn geval gaat dat meestal aan een tempo van twee namen per dag. Betty en Nele waren maandag aan de beurt.
Halverwege de namiddag, toen ik even buitenglipte voor een koffie en een sigaret, sprak een nieuw gezicht me aan. Ze opende met “mag ik iets vragen?” waarop ik met een vriendelijke “natuurlijk” antwoordde. “Ben jij ooit op Frans taalkamp geweest?” Ik viel een beetje uit de lucht, niet meteen een vraag die ik uit de mond van een stagiaire op een filmset verwachtte. “Ehm ja, lang geleden… denk ik” stamelde ik, terwijl de koffiemachine mijn bekertje vulde. “In de Ardeche” zei ze.
Ik stond met mijn mond vol tanden. Ik moet inderdaad een jaar of veertien, vijftien geweest zijn toen ik op taalkamp ging. Plots zag ik de oude hoeve voor me, en het stapelbed vlak naast het hoge raam met zicht op een kabbelend riviertje. “Ja… maar dat moet meer dan … tien jaar geleden zijn” bracht ik er uit, waarop mijn bekertje vol was.
“Ik weet nog dat jij toen helemaal weg was van Channel Zero, en dat je er kappot van was toen je een brief kreeg van je moeder waarin stond dat ze gingen splitten.”
Huh?
Mijn kin moet zo ergens ter hoogte van de grond gehangen hebben. Waarop er door de walkie-talkie een stem kwam die “we hadden ook graag een script-girl op de set gehad voor de repetitie!” verkondigde.
Over een indruk nalaten gesproken.
En mijn koffie die vergat ik prompt mee naar binnen te nemen.
En haar naam?… Dat zal voor woensdag zijn.
