39 Afleveringen en 1 film.
314 Draaidagen.
2.238 Scènes.
7.144 Shots.
32.148 Takes.
Morgen zal het de laatste alles zijn. Van dit project, een speciaal project, met speciale mensen.
M & V verwoorden het beter dan ik het zou kunnen, dus…
Stil
Dat ik toch precies niets meer schrijf op die blog van me, kreeg ik onlangs te horen van E. Op een ietwat verwijtende toon zelfs. En dat E me daar op aanspreekt, dat wil al wat zeggen. Want E is geen internet mens. Heeft geen blog, geen twitter-account, weet waarschijnlijk nog niet wat Spotify wil zeggen en gebruikt Facebook vooral om er foto’s van haar zelfgemaakte desserts op te zwieren.
Mijn excuus? Werk, inspiratie, werk, tijd, werk…
Ja, het was hier stil, en ik loop al een week of drie te denken over een onderwerp waarmee ik die stilte zou willen breken. Toen ik daarnet thuiskwam van een lange dag op de set, en snel even m’n Twitter-timeline bijlas, werd ik stil van dit. Krop in de keel. Hiermee wil ik mijn stilte wel breken…
Nog een trailer
En toch ben ik meer benieuwd naar het eindresultaat van dit:
Was me helemaal ontgaan, maar Prime heeft blijkbaar ook deze achter-de-schermen-repo gemaakt:
Trailer
Trailers kijken voor een project waar je op gewerkt hebt is altijd iets… speciaal. Er kruipt vaak veel meer werk in dan je zou verwachten. Monteur en regisseur zitten er over samen, producent en distributeur hebben hun mening, er passeren vaak meerdere versies voor hij de buitenwereld wordt ingelaten.
Voor mij is het telkens een beetje bizar, want ik heb dan wel elke take van elk shot zien passeren op de monitor op de set, toch is het met trailers vaak zo dat het verhaal even helemaal door elkaar wordt gegooid, en dat de lineaire vertelling wordt gelaten voor wat het is.
Maar, bij deze, de trailer van de film van die ene serie. Vanaf 26 oktober in uw cinema.
Psychologische Testen?
Naar aanleiding van het plan om een jaar naar Canada te gaan legde ik mezelf de volgende vraag op:
Wil ik over tien jaar nog dezelfde job doen als ik nu doe? En wat zou ik dan wel willen doen moest het antwoord neen zijn?
Een belachelijke vraag natuurlijk, want wie weet nu wat ie binnen tien jaar wil doen. Of hoe z’n leven er uitziet binnen tien jaar. Ik kan me niet eens voorstellen hoe m’n leven er binnen drie jaar uitziet… Maar het doet me nadenken over het leven en over wat belangrijk is. Er bestaat ondertussen alvast een lijstje met pro’s en con’s.
En op aanraden van Schoonbroer heb ik een ‘Individuele module Beroeps(her)oriëntering’ aangevraagd bij de werkloosheidsdienst. Want ik heb er geen flauw benul van wat ik zou willen en/of kunnen doen als het dan toch iets anders zou moeten zijn… Ik had verwacht dat ik pas over een paar maand ten vroegste een afspraak zou kunnen maken, maar plots ging het heel erg snel en vroeg de mevrouw aan de andere kant van de lijn of volgende week donderdag zou passen.
Dat geeft me dus nog een week de tijd om me op het volgende voor te bereiden:
Individuele modules
Deze modules zijn aangepast aan je vraag en behoefte, en gebeuren op afspraak.
Je kunt er terecht voor de volgende items :
- een balans van je bekwaamheden en troeven opmaken
- een beroeps(her)oriëntering
- de verschillende kanalen benutten om vacatures op te sporen
- psychologische testen
- uitleg over psychologische testen
Sta me toe even eerlijk te zijn en te zeggen dat er zich een lichte paniek voordeed bij het lezen van de laatste twee puntjes… Ach, het zal wel meevallen, zeker?
knuffelen
Het eerlijkst dat ex R ooit met me was, was niet meteen haar mooiste moment. Ze was dronken, zo dronken had ik haar nooit gezien. Nadat ze me een half uur lang had verweten hoe emotioneel incompetent ik wel was, zich afvroeg waar ik dacht het recht vandaan te halen om mensen die me graag zien te behandelen zoals ik haar had behandeld, en me daarna vroeg waar het allemaal verkeerd was gelopen met mij, en met ons, wou ze nog een knuffel voor ze ging slapen. Want die miste ze toch nog het meest. Ik was nuchter, had een hele avond cola-light gedronken. Ze kon op mijn gezicht lezen dat een knuffel het laatste was waar ik zin in had, dus gaf ze me maar een mep in het gezicht vooralleer zich om te draaien en naar bed te gaan.
Exit R.
Maar die knuffels? Ja, daar ben ik naar men zegt wel goed in. En dat vind ik nog het leukst aan mijn bezoekjes aan Zus en haar dochter. K is een nieuwsgierige baby, ze speelt graag, en kruipt het hele huis en de tuin rond. De momenten waar ik het meest van geniet? De laatste fles geven voor ze gaat slapen, en het moment waarop ze net wakker is en ik haar uit bed til. Dan is ze zo rustig dat ze het knuffelen met veel plezier toelaat. En daar maak ik natuurlijk ruim gebruik van. Want zo’n zalig klein ding in m’n armen, ja daar word ik zelfs helemaal week van.
Contradictie
Er is geen grotere contradictie dan ik die naar concerten ga. Ik heb mijn ruimte nodig, en ik haat mensen. Maar ik luister zo graag naar muziek, dat ik bereid ben mijn ‘personal space’ op te geven als ik daarvoor in ruil de bassen door mijn lijf voel gieren. En ik leg mezelf erbij neer als het weeral eens de lul van de avond is die voor me komt staan. Ik berg mijn autistische ik even op, tot na het concert.
Zeden
De aard van de reeks (nu even film) die we draaien maakt dat de communicatie tussen collega’s soms zonder dat we het beseffen op z’n minst gezegd een beetje bizar kan klinken voor een buitenstaander. Zo zat ik gisteren ochtend (avond eigenlijk, want we begonnen om 17u) een koffietje te drinken in de zon met chef make-up D, toen kleeder M naar ons toe liep en vroeg
“gaat hij klaarkomen op zijn broek?”
“Nee,” zei ik “op haar hand en tegen de stoeltjes”
“Ok, super, want er zijn geen dubbels.”
Een paar uur later zat ik naast actrice M een sigaretje te roken toen de stem van regisseur J over de walkie vroeg aan regie-assistente S “En hebben we nergens nog die double-dong 14 inch of die voorbinddildo liggen van vorig jaar?” Waarop M me met grote ogen aankeek en we prompt in de lag schoten.
Week 1
Het was een leuk weerzien met grotendeels dezelfde collega’s als seizoen 1 en 2. Het voelde een beetje als 1 september, na de vakantie bijpraten met de klasgenoten. Wie heeft wat gedaan in tussentijd? Hoe is het nog met de kindjes en de partners en de verbouwingen?
En het is te voelen dat we nu een film draaien, geen TV. Er is meer tijd, maar toch nog niet genoeg. Goed is niet goed genoeg. En er is vooral veel meer volk.
Week één was heftig. Het is de derde keer dat we dit doen, je zou denken dat we het onderhand al wel allemaal kunnen, en weten hoe het moet. Maar toch. Toch was het niet evident. Veel overuren, best wat gevloek. Het was weer wennen.
En de quote van de week? Die komt van regisseur J die niet gekend staat voor z’n subtiliteit.
“We zijn nen Big Mac aan het maken, schoon verpakte kak. Ge hebt daarna nog honger en ge weet dat het bucht is, maar ge hebt er wel elke keer zin in.”
Draaidag 3
En de uitputtingsslag is begonnen. Maar we doen het wel graag.
Er wordt op de film even veel gevloekt als op seizoen 1 en 2, maar we doen het écht wel graag…
