Als u op een dinsdagavond niet weet wat te doen, het te warm is voor een terrasje en u voor de buis wil ontspannen:
De komende vijf weken zal de commerciële zender een reeks uitzenden die ik twee winters geleden draaide. Leuke cast en een leuk probeersel van regisseur J, waar ik nu ook mee aan het werken ben.
Het begon al aan de cateringtafel ’s ochtends bij de koffie en de hele voormiddag tussen scenes en zelfs takes door werd er wel een ander liedje ingezet door iemand van de crew. De hoofdacteurs van de reeks zijn toevallig ook goede zangers. De ene hit na de andere werd uit de mouw geschud, soms zelfs met bij horende danspasjes.
We lunchten buiten aan een lange tafel in de zon, een iPod werd aan een paar boxen gehangen, en we luisterden naar zijn grootste hits. Na het eten begonnen een aantal collega’s spontaan te dansen, ik lag in een tuinstoel toe te kijken en mee te zingen met een glimlach op het gezicht. Dat het toch fantastische muziek is, maar dat hij misschien tien jaar te laat is gegaan.
We gaan een weekje de nacht in, en dat ritme bevalt me wel. ’s Ochtends tegen elf uur uit bed rollen, op het gemak de douche in stappen, nog wat mailtjes checken en tegen half twee de wagen in.
Tegen twee uur vannacht zal ik dan weer de E40 op rijden in Gent om richting bed te rijden. Voor mij mag het elke dag zo zijn. Het nadeel is natuurlijk wel dat we nu een week dit ritme gaan aanhouden, en het zal nog wat opschuiven naarmate de week vordert, maar dan hebben we wel maar een weekend de tijd om terug het compleet tegenovergesteld ritme aan te nemen.
Volgend weekend zal ik dus niet te genieten zijn, ik waarschuw nu al…
Welkom Casper.
Nog geen week oud en hij lag al op mijn buik te slapen, terwijl ik met zijn ouders en grote zus in de zetel naar Kaatje, Bumba en Hopla keek. Hoe een klein wezentje toch zo schattig kan zijn, ik smolt helemaal weg en nochtans heb ik niet zo veel met baby’s.
En ondertussen scoorde ik met het cadeautje voor zijn zus. Met de enkele woorden die op haar twee jaar tot haar vocabulair behoren gebood ze me dan ook naast haar te komen zitten om magneten op de stalen balk in hun living te hangen.
Dat het verslavend is. Ik had het wel al gehoord, maar bij deze is het dan ook bevestigd. De dag na mijn zevenentwintigste verjaardag maakte ik een afspraak, en binnenkort staat nummer 3 op mijn lichaam.
Vier jaar en zes kapsalons later zat ik weer bij Cecile in de stoel. We hadden wederom weinig woorden nodig om elkaar te begrijpen. De dames die op een dinsdag namiddag hun ongetwijfeld vaste afspraak hadden in het salon keken raar op. Die nieuwe kapster die zich helemaal liet gaan in het haar van een klant die ze nog nooit zagen en die eigenlijk ook helemaal niet past in het kader. Meerdere blikken waren op ons gericht, en hoe langer ze aan het knippen was, en vooral wanneer het haar omhoog ging staan begon er hier en daar verwondering en lichte paniek op de gezichten te verschijnen.
Cecile zou Cecile niet zijn moest ze niet vragen of er een probleem was. “Nee, nee,” stotterde een dame van middelbare leeftijd “maar je blijft maar knippen.” Waarop Cecile en ik bijna in een deuk lagen. “Dat doe ik ook niet bij iedereen hoor, alleen maar bij haar.”
Ik vraag me af hoe lang ze in dit salon zal blijven…
…When you feel like this, when you saw it all come crashing down. Subtle but not underground. I was there I saw the signs, I saw unfair…
-Tegan & Sara-
Ik stond in de rij te wachten achter twee oude vrouwtjes. Ze keuvelden wat, ik kon flarden van hun gesprek opvangen en meende te denken dat ze het over een man bij een van de dames in de buurt hadden. Plots lachte de ene luid en zei tegen de andere: “je bent gewoon jaloers dat ik er veertig jaar geleden een flirt mee had en dat jij nu pas aan de bak komt.” Waarop de andere plagend haar sjakosj tegen de ene haar hoofd mepte.
Zouden E en ik over veertig jaar ook zo staan bikkelen bij de bank? Ik zou het fantastisch vinden…
