Ik ging zondag net zoals ZitaElkeDimi naar de Ieperdag georganiseerd door onze organisatie ter ere van het 60 jarig bestaan. Na de brunch opteerde ik voor de tocht langs de Rusteloze Graven, een stilstaan bij een minder populair issue van de eerste Wereld Oorlog, namelijk deserteurs en hoe zij de kogel kregen.
De gids vertelde het verhaal van twee mannen (of jongens) die voor de zelfde compagnie vochten. Ze overleefden de zelfde gasaanval. De ene man nam de volgende dag het kanon weer ter hand en doodde meer dan zijn quota Duitsers, hij stierf later aan zijn verwondingen. De andere man nam een rustpauze van een dag, misschien wel twee.
De eerste man kreeg post-mortem de hoogste onderscheiding van het Britse leger. De tweede kreeg de kogel.
Het is een fijne lijn tussen held en deserteur. Ik denk dat ik een deserteur zou geweest zijn. Ik ben niet dapper, ik ben geen held. Hoe stoer ik mezelf dan ook soms voordoe, ik heb vooral een klein hartje.
