Toen ik in Costa Rica verbleef nam ik met regelmaat de bus. De laatste paar maanden van mijn verblijf werden er op een aantal (lange afstands)lijnen “nieuwe” bussen geïntroduceerd. Deze hadden raampjes die ook allemaal open konden, stevige stoelbekleding en een drukknop als bel. Dit in tegenstelling tot de oude bussen (meestal afdankertjes vanuit de USA) waarvan vaak maar een raampje of twee open kon, waarin veel te krappe zetels stonden, een ongelofelijk luide en onbetrouwbare motor zat en waar er op de vingers moest gefloten worden of heel luid “parada” geroepen worden om aan te kondigen dat men af zou willen stappen.
De geur op die nieuwe bussen was naast nieuw best aangenaam. Op de oude bussen daarentegen was de stank vaak niet te harden. Dit was te wijten aan te veel volk op een kleine ruimte, stinkende zetels die in de jaren stilletjes misschien voor het laatst overtrokken werden met een nieuwe stof, naar zweet riekende Costaricanen want geen verse lucht en een algemene ‘mufheid’.
Toen we dinsdag een uur lang gingen rijden met een minibus, die waarschijnlijk uit dezelfde tijd stamt als die Amerikaanse afdankertjes, volgeladen met crew en cast op een grindweg in de volle zon was het alsof ik weer op de bus van San José naar Santo Domingo d’Herredia zat.
