Het was de laatste draaidag, althans voor dit luik. Vroeger zou ik bij al die “laatste” dingetjes hebben stilgestaan (laatste rit naar base camp, laatste ontbijt, laatste keer draaien in “kamer Sobolz”, in de “kantine” en in “slaapkamer Marcus & Bettina”, laatste keer “het veld” in…) maar tegenwoordig doet het me relatief weinig.
Het laatste ritje van de set naar base camp voor de lunch zat ik in de wagen met twee “nieuwe collega’s”. Niet met J en C, niet met L en C, niet met X en T…
En dan speelt de autoradio “Eveybody Hurts“. Kijk, dat is nu zo’n liedje waar ik van kan gaan huilen onder de juiste omstandigheden, maar die waren er niet, dus bleven de tranen weg.
Maar ik zal het wel missen, ons decor.
Ik zal ze missen, de mensen.
Ik zal ze missen, de Maasvlakte.
Ik zal het missen, dat gevoel…
